Η σειρά «Voice» είναι μια δημοφιλής, αστυνομική σειρά του 2017, που ασχολείται με επείγοντα περιστατικά και εγκληματικές ενέργειες, που χρήζουν άμεση ανταπόκριση από την αστυνομία.

Ο Μου Τζιν Χιό (Moo Jin Hyuk) είναι ένας πετυχημένος αστυνομικός, με πολλές υποθέσεις στο ενεργητικό του. Μια νύχτα, όμως, κατά την διάρκεια μιας επιχείρησης, η γυναίκα του δολοφονείται από έναν ψυχοπαθή δολοφόνο και ο Τζιν Χιό νοιώθει τύψεις, γιατί δεν κατάφερε να την προστατέψει. Έκτοτε η ζωή του πήρε τον κατήφορο, ενώ διεξάγει και κρυφές έρευνες για τον δολοφόνο.

Η Η Καν Κον Τζου (Kang Kwon Joo) είναι αστυνομικός με ειδικές σπουδές στην Η.Π.Α. και την ανατίθεται η διεύθυνση του τηλεφωνικού κέντρου άμεσης ανταπόκρισης 112. Η Κον Τζου έχασε τον πατέρα της την ίδια νύχτα που ο Τζιν Χιό έχασε την γυναίκα του, από τον ίδιο δολοφόνο. Ήταν και η βασική μάρτυρας στην δίκη του δολοφόνου της συζύγου του Τζιν Χιό, αφού η ίδια μίλησε μαζί του.

Η Καν Τζου έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα, που την κάνει να ακούει και τον παραμικρό ήχο και να τον ξεχωρίζει. Ικανότητα του χρησιμοποιεί στο τηλεφωνικό κέντρο, αλλά και στην ανεύρεση του μανιακού δολοφόνου, που εμφανίζεται και πάλι. Ο Τζιν Χιό, παρ’ όλο που αντιπαθεί την Καν Τζου, ενώνει τις δυνάμεις του μαζί της, για να την βοηθήσει να πιάσει τον δολοφόνο και να πάρει εκδίκηση.

Η σειρά έκανε ικανοποιητικά νούμερα στην Κορέα, παρ’ όλο που προβλήθηκε σε συνδρομητικό κανάλι και έκτοτε προβλήθηκαν άλλοι δύο κύκλοι, Voice 2 (Αύγουστος 2018) και Voice 3 (Μάιος 2019). Μάλιστα, η Ιαπωνία και η Ταϊλάνδη αγόρασαν τα δικαιώματα και γύρισαν ριμέικ της σειράς.

Η δική μου άποψη, όμως, είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των τηλεθεατών. Εγώ την παρακολουθούσα και σε κάθε δραματική σκηνή – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – την βρήκα αστεία, πρόχειρη και με κακές ερμηνείες.

Κατ’αρχάς να πω ότι η σκηνοθετική άποψη ήταν από γελοία έως απαράδεκτη. Καθώς παρακολουθούσα την σειρά, άρχισα να πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης είχε αντιπάθεια προς την αστυνομία της Κορέας και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την γελοιοποιήσει. Πραγματικά, εάν η κορεατική αστυνομία είναι έτσι, τότε η Κορέα είναι για κλάματα. Πιο ανίκανη και χαζή ανταπόκριση από αστυνομία δεν βλέπουμε ούτε σε αμερικανικές ταινίες Β’ κατηγορίας.

Προσπαθούν να σταματήσουν αυτοκίνητο, που έχει απαγάγει κοπέλα, και τι κάνουν; Πηδούν πάνω στο καπό, πάνω στην καρότσα, χτυπούν το τζάμι του οδηγού, κρεμιούνται πάνω του και στο τέλος πυροβολούν στον αέρα. Η σκέψη να πυροβολήσουν τα λάστιχα ούτε που τους πέρασε από το μυαλό.

Απάγουν την ηρωίδα, την κλείνουν μέσα σε πλαστική σακούλα, την μισοθάβουν, πάει ο ήρωας να την σώσει και προσπαθεί να σκάψει με τα… χέρια. Δίπλα είναι ένα φτυάρι(!). Ξεθάβει την ηρωίδα, σκίζοντας την σακούλα και είναι μούσκεμα στον ιδρώτα και χώματα πέφτουν παντού πάνω της, αλλά στην αμέσως επόμενη σκηνή είναι καλοχτενισμένη και με τα ανοιχτόχρωμα ρούχα της πεντακάθαρα και ατσαλάκωτα.

Πάει η ηρωίδα να σώσει την κοπέλα που απήγαγαν –  ο απαγωγέας είναι αυτός που προσπάθησε να την σκοτώσει, άρα επικίνδυνος –  μπαίνει μέσα στο εγκαταλελειμμένο κτήριο… σαν κυρία. Το όπλο στην τσέπη και προσπαθεί να το βγάλει όταν της επιτίθεται ξανά ο απαγωγέας, εις μάτην, φυσικά.

Λόγω της ικανότητάς της να ακούει υπόηχους, το σπίτι της είναι μονωμένο, αλλά, όταν πάει εκεί ο μανιακός δολοφόνος, ακούει τα βήματά τους από τον διάδρομο(!).

Κυνηγάει ο ήρωας τον κακό, κρατάει όπλο και… δεν τον πυροβολεί – έστω στα πόδια – αντιθέτως τον κυνηγάει κάτι χιλιόμετρα. Τελικά τον φτάνει, αρχίζουν να παλεύουν και δείχνει ο κακός να είναι ανώτερος και, ξαφνικά, ο ήρωας «παίρνει τα πάνω του» και τον αποτελειώνει με συνοπτικές διαδικασίες.

Φυσικά, κάθε φορά που πηγαίνει η αστυνομία σε μια σκηνή φόνου, γίνεται κανονική παρέλαση. Υποτίθεται ότι την εξετάζει η σήμανση και δεν πρέπει να «μολυνθεί» και οι μόνοι που δεν παραβρίσκονται είναι οι θεατές και αναρωτιέσαι… «Μα, καλά, δεν έχει δει κανένας τους C.S.I.;(!)»

Αυτά είναι λίγα από τα σκηνοθετικά ατοπήματα που θυμάμαι έντονα και υπάρχουν πάμπολλα άλλα που, ευτυχώς, έχω ξεχάσει. Σε κάθε περίπτωση, ο σκηνοθέτης δεν με έπεισε με τις σκηνοθετικές του ικανότητες σε αστυνομικό θρίλερ και η σειρά έμπαζε από παντού.

Οι ηθοποιοί, τώρα, είναι άλλο ένα δράμα. Ο Τζαν Χιό (Jang Hyuk), που είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν λίγο καλλίτερος, αλλά σε πολλές σκηνές επαναλαμβανόταν. Θεωρώ εξαιρετική την σκηνή, που βρέθηκε στον τόπο εγκλήματος της γυναίκας του και εκεί έδειξε ότι έχει ταλέντο, που μας έκρυψε, όμως, στην συνέχεια.

Η Λι Χα Να (Lee Ha Na) πάλι ήταν ένα δράμα από μόνη της. Δεν γνωρίζω εάν είναι ο τρόπος που μιλάει έτσι ή η καθοδήγηση του σκηνοθέτη που την έκανε, σε ορισμένες σκηνές, να μιλάει ψιθυριστά, λαχανιασμένα και σφυριχτά. Σε άλλες σκηνές η φωνή της είναι κανονική και σε άλλες είναι σαν να έτρεξε σε μαραθώνιο και προσπαθεί να πιάσει την ανάσα της. Και η ηθοποιία της, γενικώς, δεν με ενθουσίασε, αφού δεν είδα καμμία διακύμανση σε εκφράσεις και ματιές.

Αντιθέτως, ο Κιμ Τζε Γουκ (Kim Jae Wook) έσπασε το «κατεστημένο» και επέδειξε έναν εξαιρετικό μανιακό δολοφόνο. Η ηθοποιία του άγγιξε την κορυφή και ήταν αυτός που πήρε την σειρά στους ώμους του και την «κουβάλησε» καθ’ όλη τη σεζόν. Θα έλεγα ο μόνος πρωταγωνιστικός χαρακτήρας που με ενθουσίασε, σε βαθμό που ήθελα να τον δω να δολοφονεί τους ήρωες και να γλυτώνει στο τέλος.

Κι άλλες, δευτερεύουσες ερμηνείες ήταν εξαιρετικές, αφού η σειρά, εκτός από την υπόθεση του μανιακού δολοφόνου, ασχολείται και με άλλες υποθέσεις, έκτακτης ανάγκης, όπως απαγωγές, δολοφονίες και παιδική κακοποίηση.

Παρ’ όλο που στους επόμενους δύο κύκλους άλλαξε ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής, η Λι Χα Να διατήρησε τον ρόλο της πρωταγωνίστριας και ο λόγος αυτός είναι αρκετός για να μην τους δω.

Στοιχεία Σειράς:

Είδος: Δράμα / αστυνομική / θρίλερ
Πρωτότυπος τίτλος: Boiseu (보이스)
Σκηνοθεσία: Κιμ Χογκ Σαν (Kim Hong Sun)
Σενάριο: Μα Τζιν Γον (Ma Jin Won)
Δίκτυο: OCN
Επεισόδια: 16
Ημερομηνία Προβολής: 14 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017
Γλώσσα: Κορεατικά
Χὠρα: Νότια Κορέα

Διανομή Ρόλων:

Τζαν Χιό (Jang Hyuk): Μου Τζιν Χιό (Moo Jin Hyuk)
Λι Χα Να (Lee Ha Na): Καν Κον Τζου (Kang Kwon Joo)
Κιμ Τζε Γουκ (Kim Jae Wook): Μο Τε Γκου (Mo Tae Goo)
Μπεκ Σανγκ Χιάν (Baek Sung Hyun): Σιμ Ντε Σικ (Sim Dae Sik)
Γιέσονγκ (Yesung): Ου Χιάν Ο (Oh Hyun Ho)
Σον Ουν Σο (Son Eun Seo): Παρκ Ουν Σου (Park Eun Soo)
Λι Χε Γιάνγκ (Lee Hae Young ): Τζανγκ Κιόνγκ Χα (Jang Kyung Hak)
Τζου Γιόνγκ Τζιν (Jo Young Jin): Μπε Μπιάν Γκον (Bae Byung Gon)
Κιμ Ρο Χα (Kim Roe Ha): Ναμ Σανγκ Τε (Nam Sang Tae)
Λι Ντο Κιανγκ (Lee Do Kyung): Μο Γκι Μπομ (Mo Gi Beom)
Μπε Τζανγκ Χουά (Bae Jung Hwa): Ο Σου Τζιν (Oh Soo Jin)

Πηγή:

http://asianwiki.com/Voice_(Korean_Drama)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΛουλούδια της Ευτυχίας
Επόμενο άρθροΜπλε – Κύκλοι από Θρύψαλα

«Η σχέση μου με τα βιβλία άρχισε από την προσχολική μου ηλικία. Εκεί που όλα τα παιδιά χαίρονταν που έκλεινε το σχολείο για διακοπές εγώ έκλαιγα. Καταλαβαίνω σε ποια κατηγορία κατατάσσομαι και δεν με πειράζει καθόλου. Λατρεύω το διάβασμα, αγαπώ να βλέπω σειρές, ταινίες και γενικώς οτιδήποτε με ταξιδεύει και με διδάσκει. Το διάβασμα είναι το όπλο του μυαλού και πρέπει όλοι μας να το χρησιμοποιήσουμε».

Απαντήστε στο θέμα

Σχολιάστε πρώτοι!

Ενημέρωση για
avatar
wpDiscuz