Ο έρωτας θα τους ενώσει. Ή θα τους χωρίσει. Για πάντα…

Ένας έρωτας γεμάτος πάθος και ένταση γεννιέται στη μητρόπολη του κόσμου μια βροχερή νύχτα, εκείνη τη νύχτα που οι ματιές και οι καρδιές του Ανδρέα Λοΐζου και της Λυδίας Αποστόλου ενώνονται αμέσως… Ψέματα και μυστικά φέρνουν το τέλος.
Ο Ανδρέας εγκαταλείπει τη Νέα Υόρκη και επιστρέφει στην Ελλάδα. Η Λυδία προσπαθεί να αναρρώσει σωματικά και ψυχολογικά από τον πόνο του χωρισμού, ώσπου δέχεται ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα.

Ο πατέρας της είναι ετοιμοθάνατος και εκείνη πρέπει να επιστρέψει αμέσως στην πατρίδα της. Εκεί έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα, τα οικονομικά προβλήματα και τον κίνδυνο χρεοκοπίας. Και καθώς αγωνίζεται να βρει μια λύση, στο δρόμο της έρχεται και πάλι εκείνος… Ο άνδρας που είχε γκρεμίσει τα όνειρά της και της είχε ραγίσει την καρδιά.

Ο Ανδρέας της κάνει μια πολύ συμφέρουσα πρόταση. Ένα γάμο που της λύνει όλα της τα προβλήματα και βγάζει στην επιφάνεια όλα τα ξεχασμένα από χρόνια πάθη και συναισθήματα. Ο έρωτας είναι ακόμη ζωντανός και το πάθος τούς παρασύρει στη δίνη του. Και τη στιγμή που παραδίνονται, τα λάθη του παρελθόντος διεκδικούν ακόμη και τη ζωή τους.

Η άποψή μου:

Νέο βιβλίο από την Έλενα Αντωνίου και νέα αναγνωστική απόλαυση. «Τα δάκρυα του πάθους», από τις εκδόσεις Silk και το μόνο σίγουρο ότι αυτό το βιβλίο ξεχειλίζει πάθος.

Η Λυδία γνωρίζει στην Νέα Υόρκη και ερωτεύεται τον Ανδρέα. Πρώτος έρωτας, πρώτη συγκίνηση, στα χέρια του γίνεται γυναίκα. Μόνο που οι «περιστάσεις» δεν είναι ώριμες γι’ αυτούς τους δύο και χωρίζουν. Η σχέση, όμως, αυτή δεν είναι μια απλή σχέση, είναι σχέση ζωής. Δέκα χρόνια μετά η Λυδία αναγκάζεται να γυρίσει στην Αθήνα και οι δρόμοι τους διασταυρώνονται ξανά. Αυτή τη φορά ο Ανδρέας είναι αποφασισμένος να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια και να την αποκτήσει «ψυχή τε και σώματι». Το παρελθόν, όμως, έχει αφήσει βαθιά σημάδια, που πρέπει να γιατρευτούν και η σκιά της Σύνθια πλανίεται ακόμα στον αέρα.

Άλλο ένα βιβλίο της Έλενας Αντωνίου, στο οποιό και πάλι η συγγραφέας αποδομεί τον σοβινισμό. Οι ήρωες της κας Αντωνίου είναι άντρες δυνατοί και υποστηρικτικοί. Άντρες που παρέχουν ασφάλεια και σταθερότητα στις ηρωίδες, αλλά στέκονται δίπλα τους, χωρίς να τις επισκιάζουν. Έχουμε ξαναπεί ότι οι ηρωίδες των βιβλίων της Έλενας Αντωνίου είναι γυναίκες που δεν χρειάζονται τους άντρες ως σημείο αναφοράς, για να τις προσδιορίζουν. Είναι γυναίκες δυνατές και μαχήτριες και μόνες τους μπορούν να ανταπεξέλθουν στα πάντα. Σαν ατομικά στοιχεία, οι χαρακτήρες είναι δυνατοί, αλλά σαν δυαδικό σύστημα δημιουργούν το τέλειο.

Η Έλενα Αντωνίου δένει τα ζευγάρια της αρμονικά, σαν ζευγάρια σε χορογραφία, που ο ένας δεν υπάρχει χωρίς τον άλλον και μαζί κάνουν το τέλειο. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Ο Ανδρέας και η Λυδία αλληλοσυμπληρώνονται και, ενώ είναι και οι δύο δυναμικοί χαρακτήρες, ξέρουν να υπάρχουν στην σχέση, χωρίς ο ένας α εκμηδενίζει τον άλλον. Άλλωστε, άλλο ένα στοιχείο του Ανδρέα είναι ο σεβασμός, που δείχνει στο πρόσωπο της Λυδίας και κατανοεί το μικρό της ηλικίας της και πως φέρει μεγάλη ευθύνη, αφού αυτός θα την πλάσει ως γυναίκα.

Αλλά κάθε παράδεισος έχει και το δικό του φίδι κι εδώ έχουμε τον χαρακτήρα της Σύνθια. Η Σύνθια θα μπορούσε να θεωρηθεί άτομο καταθλιπτικό με ψυχολογικά προβλήματα, αλλά – για μένα – δεν είναι. Είναι ένας εγωιστικό και τοξικό άτομο, που θέλει να σκορπάει την δυστυχία γύρω του, γιατί από αυτή τρέφεται το εγώ της.

«Τα δάκρυα του πάθους» είναι ένα βιβλίο που κρατάει τον θεατή όχι μόνο με την εξαιρετική πλοκή και τους ελκυστικούς χαρακτήρες του, αλλά και με το κωμικό στοιχείο. Η κα. Αντωνίου ξέρει πότε πρέπει να «ελαφρύνει» την ατμόσφαιρα και να ευθυμήσει τους αναγνώστες της μέσα από σκηνές αστείες και διασκεδαστικές, όπως οι διάλογοι της ηρωίδας με την πεθερά της. Ένα βιβλίο καλογραμμένο, δουλεμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, έξυπνο, διασκεδαστικό, με χιούμορ, θίγει τις διαπροσωπικές, οικογενειακές και ανθρώπινες σχέσεις, θέματα εμπιστοσύνης, σεβασμού, αλλά και άλλα κοινωνικά φαινόμενα των καιρών, όπως η σεξουαλική απελευθέρωση και η θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό στίβο.

Στο τέλος, «Τα δάκρυα του πάθους» είναι ένα βιβλίο που μας λέει ότι, ίσως, στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται, αλλά, πάνω απ’ όλα, όλοι είμαστε υπόλογοι στις επιλογές μας.

Το βιβλίο θα το βρείτε εδώ:

Τα Δάκρυα του Πάθους

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕξημέρωση
Επόμενο άρθροΛουλούδια της Ευτυχίας

«Η σχέση μου με τα βιβλία άρχισε από την προσχολική μου ηλικία. Εκεί που όλα τα παιδιά χαίρονταν που έκλεινε το σχολείο για διακοπές εγώ έκλαιγα. Καταλαβαίνω σε ποια κατηγορία κατατάσσομαι και δεν με πειράζει καθόλου. Λατρεύω το διάβασμα, αγαπώ να βλέπω σειρές, ταινίες και γενικώς οτιδήποτε με ταξιδεύει και με διδάσκει. Το διάβασμα είναι το όπλο του μυαλού και πρέπει όλοι μας να το χρησιμοποιήσουμε».

Απαντήστε στο θέμα

Σχολιάστε πρώτοι!

Ενημέρωση για
avatar
wpDiscuz